Recenzja "Blade Runner 2049"

Nazwisko reżysera Denisa Villeneuve nie było znane dotychczas szerszej publiczności; dopiero po latach pojawiła się dla niego szansa, gdy Ridley Scott, zajęty uniwersum Obcego, musiał zrezygnować z reżyserii sequela klasyku lat osiemdziesiątych. Blade Runner, czy też, mniej poetycko, Łowca androidów. Pierwszy film, na początku zniszczony przez krytykę, został ponownie doceniony w kolejnych wersjach, w których zrezygnowano z narratora i postawiono na inne tempo, które wkrótce potem stało się kultowe - wolne, pełne ekspozycji i ukazujące w krzywym zwierciadle przyszłości naszą smutną rzeczywistość.

Capekino czy capeshit? - cz. I, "Logan"

Nadrobiłem w ostatnio dwie pozycje, które choć powinny być podobne, są diamentralnie różne. Podejmują te same tematy, a jednak egzekwują je inaczej. Różnicę czuć w klimacie, dialogach, historii czy nawet samym budowaniu świata - a przecież mówimy o filmach o superbohaterach. A jednak który podpada pod kategorię capekino, a któremu grozi otchłań capeshit?

Powyższe terminy pochodzą z podforum /tv/ portalu 4chan. Cape oznacza pelerynę, natomiast według użytkowników gdy co jest kino, wtedy ma wysoki poziom. Ostatni rok zajęła gorąca dyskusja, obecna niemal codziennie w tematach - co sprawiło, że film ze stajni DC przegrał z produkcją Marvela? Możecie teraz nawet spytać o jakie pozycje mi chodzi.

Kierownica i muzyka - Recenzja "Baby Driver"

Edgar Wright należy do jednych z moich ulubionych reżyserów. Jest jednym z niewielu twórców w pełni wykorzystujących potencjał filmu do celów komediowych. Podczas gdy mainstream zatrzymał się na samej grze aktorskiej i ewentualnych improwizacjach, on sięgał po pełne spektrum ekspresji, od muzyki po czystą wizualizację.

Płomień i popiół - poznane i niepoznawalne

Pustka jest przerażająca, nie ulega to wątpliwości. Próżnia w kosmosie, brak czegokolwiek - nie potrafimy sobie tego wyobrazić, a boimy się tego, czego nie rozumiemy. Czego nie znamy. Dlatego niezwykle ważnym jest dla gatunku ludzkiego, by wszystko nazywać i poznawać. Przekraczać granice, by dojść do ostatecznego muru. Z tym, że mur zawsze oddziela dwie rzeczy od siebie.

Half-Life 3 – czas połowicznego rozpadu nadziei

Half-Life jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych marek w branży gier komputerowych. Stanowi jeden z rzadkich przypadków, gdzie opowiadana historia idzie w parze z mechanikami gry, tworząc interaktywne przeżycie. Zaowocowało ono deszczem nagród i statusem kultowej pozycji w branży. Tak dla części pierwszej, jak i drugiej, którą dodatkowo rozszerzono o dwa epizody – krótkie kontynuacje historii.

"Jesteś tylko Ty i to, co grasz" - Wywiad

Przedstaw się.

Nazywam się Tymoteusz. Jestem nikim. Ale studiuje filologię. I trochę aktorstwo. Znaczy <trochę>. Nie można studiować trochę [śmiech]. Po prostu: studiuję aktorstwo.

Opowiedz coś więcej o nim.

Zależy, co konkretnie masz na myśli. Właściwie rzecz biorąc, dużo można o tym powiedzieć. Zależy, na jakim konkretnie aspekcie się skupimy, bo jest ich naprawdę wiele. Pierwsza rzecz, którą warto zauważyć, to to, że aktorzy to naprawdę specyficzni ludzie. W żadnym stopniu nie ujmuję wiedzy, umiejętności czy braku praktyki, aczkolwiek niemalże każdy wykładowca, z którym się spotkałem jest w mniejszym lub większym stopniu ekscentrykiem.

Awaria komunikacji - realne zagrożenie czy mityczna groźba?

Porozumiewanie się jest jedną z najważniejszych cech organizmów; bez niego nie bylibyśmy nijak w stanie współpracować, rywalizować czy jakkolwiek współżyć, czy to na poziomie stawonogów, czy gatunku homo sapiens. Ostatnio nawet dowiedziono, że rośliny się między sobą wymieniają informacjami, jednak w takiej skali czasowej, która dla nas, ludzi, jest barierą nie do przekroczenia. A sposobów komunikacji jest cała masa – zapach, kolor, kształt czy dla nas oczywisty – dźwięk. Poza tym stworzyliśmy ogromną ilość innych przekaźników informacji, jak chociażby internet. A jednak pojawia się opcja, że któreś z tych mediów może zawieść – a wtedy już pojawia się wątpliwość, która może prowadzić do ogromnych konsekwencji.